Friday, 12 December 2008

In between

Όλο ακούω απο γονείς και φίλους για την κατάσταση που επικρατεί στην Αθήνα, ο καθένας μου δίνει αρκετά διαφορετική αίσθηση για το τι συμβαίνει. Μάλλον θα πρέπει να δω για τον εαυτό μου όταν επιστρέψω.

Τα μπάχαλα αργά η γρήγορα θα τελειώσουν, θα γίνουν και μερικές συλλήψεις, ο κόσμος θα γκρινιάζει ακόμα για τις βιτρίνες και τα μαγαζιά και πως δεν μπορεί πια να πάει τα παιδιά του να δουν το δέντρο στο σύνταγμα, και όσοι πήραν μέρος ενεργά στα επεισόδια θα λένε πως τα χειρότερα μπάχαλα τα κάνανε τα ματ και τα φιλαράκια τους αλλά ποιός θα τους πιστεύει.
Εμένα με ανησυχεί το μετά, που θα μας οδηγήσουν όλα αυτά, επιστροφή δεν υπάρχει, και αυτό που σίγουρα μας έδειξαν τα επεισόδια είναι πως ο κόσμος έχει φτάσει σε ακραία σημεία αγανάκτισης. Αναρωτιέμαι πως θα καταλήξει η πολιτική κατάσταση (ας πούμε στις τελευταίες εκλογές μετά απο τις φωτιές μου φαινόταν αδιανόητο πως θα υπήρχε κόσμος που θα ψήφιζε τα ίδια ξανά, αλλά little did I know) και το πόσο και μέχρι ποιο σημείο θα τραβήξει η οικονομική παρακμή. Πάντως μετά απο τα επεισόδια μπορώ να φανταστώ καλά σενάρια όπως για παράδειγμα έγινε το Μάη του '68 στη Γαλλία που βλέπω αρκετά κοινά στους λόγους της "επανάστασης" όπως και στο πως εκδηλώθηκε. Τα κακά σενάρια που μπορώ να σκεφτώ φτάνουν μέχρι οικονομική εξαθλίωση, και γενικό χάος με πολύ βία, θυμό και απόλυτη ανικανότητα των ΜΜΕ να δώσουν στον κόσμο μια πραγματική εικόνα με συνέπεια ακόμα μεγαλύτερο χάος. Ένα απο τα πράματα που με τρομάζουν είναι η ψυχολογία του όχλου, και το τι μπορεί να συμβεί όταν χάνεις τον εαυτό σου και τα όρια σου μέσα του. Και αυτό ισχύει για όλες τις παρατάξεις.

Αυτό που με θλίβει απίστευτα είναι πως η γενιά μου έχει σαφώς απομακρυνθεί πολύ απο αυτά που έχουν σημασία και οι αξίες και τα ιδανικά της είναι διάχυτα, και αυτό έχει να κάνει μεταξύ άλλων με το οτι δεν έχουμε περάσει ούτε χούντες, ούτε πολέμους, τα είχαμε όλα έτοιμα και λυμμένα και ψάχναμε για τα παραπάνω. Ξέρετε πόσες φορές έχω ακούσει το "Εσείς είστε τόσο τυχεροί σαν γενιά που δεν έχετε περάσει αυτά που 'χουμε περάσει εμείς" ε λοιπόν όχι δεν θεωρώ πως είμαστε καθόλου "τυχερή" γενιά, έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι ακριβώς κάνει στην ψυχολογία μας αυτή η καταστροφολογία που ακούμε απο τα δέκα μας "Ο κόσμος θα καταστραφεί πολύ σύντομα έτσι που πάμε" κλπ κλπ. Δεν είναι τυχαίο που η γενιά μας είναι φουλ στις ψυχολογικές ασθένειες όπως η κατάθλιψη, οι κρίσεις πανικού, οι νευρώσεις κλπ.

"Τι έχεις παιδί μου και νιώθεις θλίψη;"

"Δεν μπορώ να δω μέλλον κυρία ψυχολόγε"

"χμ...ναι, τυπικό σύμπτωμα κατάθλιψης....Νιώθεις μήπως και κόπωση, έχεις ταχυπαλμία και αυπνίες;"

ΠΩΣ περιμένετε να δει μέλλον το παιδί όταν του ταίζετε από τότε που θυμάται τον εαυτό του πως ο κόσμος είναι στην παρακμή του, πως σε λίγο δεν θα χουμε νερό, πετρέλαιο, χώρο στη γη, πως πρέπει να βρούμε βιώσιμο χώρο σε άλλους πλανήτες κλπ. Ξέρετε πως είναι να σαι 25 χρονών και να νιώθεις πως είσαι στο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής σου, στα πιο καλά και δημιουργικά σου χρόνια ενώ παράλληλα περπατάς σε έναν κόσμο που κοινή παραδοχή είναι πως παρακμάζει, πως είναι στα τελευταιά του; Πως απο δω και πέρα τα πράγματα δεν θα γίνονται καλύτερα απλά χειρότερα; Ε, εμείς ξέρουμε.

Tuesday, 9 December 2008

Painter workshop

I made this today during a painter workshop at uni. Made from scratch on painter...

Saturday, 6 December 2008

 
eXTReMe Tracker